Filmcapy zag ook weer eens wat films:

de Nederlandse horrorfilm Doodeind, de Amerikaanse Bijbelverfilming Superman Returns en het Chinese streekdrama Mongolian Ping Pong.

Lees hier, hier en hier verder.

Filmcapy zag de zeer menselijke film Tapas en de zeer onmenselijk film The Fast and the Furious: Tokyo Drift.

Toen het VOC-schip De Sperwer in 1653 schipbreuk leed bij Korea, zag het er niet naar uit dat de bemanning Nederland ooit nog eens terug zou zien. De Koreaanse koning wilde het bestaan van zijn land namelijk verborgen houden voor ‘andere naties’, Westerlingen in het bijzonder. De schipbreukelingen mochten Korea daarom nooit verlaten. Gelukkig zijn acht van hen er in geslaagd om met een klein bootje naar Japan te vluchten. Exe9n van, Hendrick Hamel, heeft zijn belevenissen op schrift gesteld.

Zijn journaal is niet lang, maar het is voor mij een prima voorbereiding voor mijn reis naar Korea.
De Koreanen waren ook toen al gastvrij.Er waren geen hotels of herbergen. Wie onderweg was, klopte ‘s avonds gewoon bij een willekeurig huis aan en kreeg dan eten en een slaapplaats.

Ook voor Hamel en zijn lotgenoten werd vrij goed gezorgd. Ze kregen in elk geval een dagelijks rantsoen rijst. Als de gouverneur hun goed gezind was, zat daar ook nog ‘toespijs’ bij.
In hun dertien jaar op Korea troffen ze ook een minder sympathieke gouverneur. Die liet de Nederlanders zwaar werk verrichten, zoals het vlechten van touw of het ophalen van de pijlen waar boogschutters mee oefenden. Deze gouverneur werd echter voor dit ‘plagen van Christenmensen betaald gezet door de Almachtige’. Omdat hij te streng regeerde kreeg hij van de koning negentig slagen op de schenen en werd vervolgens levenslang verbannen.

Die koning liet duidelijk niet met zich sollen. Volgens Hamel was de bevolking banger voor de overheid dan voor de Goden. Wie onvoldoende belasting betaalde, werd bijvoorbeeld drie maal per maand voor de schenen geslagen totdat de schuld was voldaan.
Wanneer een gewone man over zijn gouverneur kloeg en ongelijk had, werd hij tot aan het hoofd naast een weg begraven met naast hem een zaag. Iedereen, behalve edellieden, die daar voorbij kwam. moest een keer de zaag over het hoofd halen tot de klager dood was.

Ook de rouw is een serieuze aangelegenheid:

Als hun vader overlijdt, moeten de kinderen drie jaar rouwen, als hun moeder sterft, twee jaar. In die periode eten ze op dezelfde manier als de papen [monniken]. Ze mogen gedurende die tijd ook geen werk aannemen. Iedereen, groot of klein, van wie een van de ouders komt te overlijden, moet onmiddellijk zijn positie opgeven. Hij mag ook niet meer met vrouwen slapen en indien hij in die periode kinderen krijgt, worden dat geacht hoerenkinderen te zijn. Ze mogen ook geen ruzie maken, vechten of dronken worden. (…) Ze wassen of reinigen zichzelf weinig, zodat ze meer op vogelverschrikkers dan op mensen lijken.

Ze hebben ook een hekel aan ziekten, vooral besmettelijke ziekten. Mensen die een besmettelijke ziekte hebben worden onmiddellijk uit hun huis buiten de stad of het dorp waarin ze wonen, in het veld in een klein huisje van stro, speciaal daarvoor gemaakt, gebracht. Daar komt niemand bij hen en ook niemand spreekt met hen, behalve dan degene die op hen past. Degene die daar voorbijkomt zal de zieke aanspuwen.

Misschien moest ik daar in Korea maar een beetje de kat uit de boom kijken. Voor ik het weet heb ik een of andere regel overtreden.

Het Journaal van Henrick Hamel: De verbazingwekkende lotgevallen van Hendrick Hamel en andere schipbreukelingen van het VOC-schip de Sperwer in Korea (1653-1666),Rotterdam: uitgeverij Ad. Donker 2003

Er waren eens twee slagerszoons uit een Australisch dorpje. Hugh was mentaal niet helemaal in orde, dus die mocht niet met slagersmessen omgaan. Michael mocht dat wel, maar hij wou niet in de voetsporen van zijn vader treden. Hij werd kunstschilder: eerst beroemd, daarna passxe9. Samen raken de broers verstrikt in de wereld van de internationale kunstvervalsers.

Dat is het plot van de nieuwe roman Theft van Peter Carey. Dat plot is ook meteen het bezwaar dat ik tegen het boek heb. Door alle verwikkelingen komen de personages van de broers nooit helemaal uit de verf. Het meest levendig is het boek als Michael schildert, vervalst of over kunst praat. Ik was aangenaam verrast door de passie waarmee Carey Michael bijvoorbeeld over verf en andere schildermaterialen laat praten.

Toen ik het boek uit had, las ik echter in het nawoord dat Carey een waslijst aan kunstenaars en kunstcritici bedankt voor de hulp. Op zichzelf is het natuurlijk niet erg dat een schrijver zich laat bijstaan. Iemand als Tom Clancy heeft een legioen aan onderzoekers en Winston Churchill heeft zelfs de Nobelprijs voor Literatuur gewonnen voor boeken die grotendeels door zijn assistenten zijn geschreven.
Toch voel ik mij een beetje bekocht dat Carey zo op zijn raadgevers heeft geleund. Als juist het beste van het boek door anderen is aangedragen, wat blijft er dan nog over van de Grote Schrijver?

Filmcapy plaatst ook weer eens een logje, en behandelt meteen negen films tegelijk.

Het gaat niet goed met de Typecapy. Dat wil zeggen: met mij is alles in orde, maar in mijn weblogs zit weinig leven. En dat terwijl er toch genoeg te schrijven is over anecdotes, observaties, boeken en films (zo moet de Filmcapy nog zes films behandelen waaronder United 93 die hoog in mijn top-tien gaat komen). Waarschijnlijk komt het door het wereldkampioenschap voetbal. Net toen dat was afgelopen, kreeg ik te horen dat ik voor mijn werk een dikke week naar de Antillen moest.
Dat leed is nu geleden, dus hopelijk kan er binnenkort weer gelogd worden.

Hier is in elk geval vast het filmpje van mijn landing vorige week op Saba, het koninkrijksequivalent van United 93.

En voor de liefhebber zijn op onderstaande links foto’s te vinden van
Saba
Sint Eustatius
Sint Maarten
Curaxe7ao
Aruba

Voor de niet-Hagenaars: in Benoordenhout is veel groen, de bewoners hebben goede gebitten, hun honden zijn klein en aan de lijn en zelfs de flats zijn ruim. Kortom, Benoordenhout is een gegoede wijk.

Iedere zomer is er voor de kinderen van Benoordenhout een race met zeepkisten. Ze kunnen bij de plaatselijke houthandel een bouwpakket kopen of helemaal zelf een karretje ontwerpen. Wel moet de zeepkist aan een aantal technische eisen voldoen. Voor de race inspecteert de jury iedere kist.
De grondigheid waarmee dat gebeurt is tekenend voor het evenement Het is dan wel vertier voor kinderen van 7 tot 12 jaar, aan de organisatoren is te zien dat zij in het dagelijks leven de lakens uitdelen.

Voor de start is er een parade van de deelnemers. Van sommige karretjes is veel werk gemaakt. Ik zie bijvoorbeeld een gevangenismobiel van de Zware Jongens uit Donald Duck, een door een kaashandel gesponsorde koe en een rode raket. Anderen hebben voor soberheid gekozen.

De deelnemertjes zijn blank, goed gekapt en ze dragen merkkleding. De ouders langs de kant zien er precies uit zoals je zou verwachten van Benoordenhouters op een warme zaterdagmiddag. De mannen in een bermuda met een poloshirt over het beginnende buikje. Hun echtgenotes bedacht nonchalant gekleed, met een hint van make-up.
De starter in rokkostuum met oranje hoed staat klaar om de eerste race te laten beginnen. Hij moet echter nog een tijdje wachten omdat een paar deelnemers niet zijn komen opdagen. Ik sta naast de jurytafel en hoor hoe een kloeke dame van de organisatie streng de ouders van de laatkomers opbelt.

x93Ja, u spreekt met mevrouw die-en-die van de zeepkisten. Wij wachten al enige tijd op uw Ireentje. Zij zou nu moeten starten met Ghislaine en Davidje als het team x91Save the Whalex92.
…
x91Oh!x92
…
x91Dus zij komt niet?x92
….
x91Oh!. En de andere x91Save the Whalex92-kinderen?x92
…
x91Mooi is dat. U begrijpt dat wij dat graag eerder hadden geweten!x92
…
x91Ja, dat is nu te laat. Iedereen zit te wachtenx92
…
Nou, een goede middag nog mevrouw.x92
Ze legt haar telefoon resoluut neer en draait zich om naar de dame naast haar.
x91Nou zeg! De vader van Ireentje is huisarts. Van zox92n familie zou je toch enige beschaving mogen verwachten!x92

Benoordenhout: mooie wijk, maar niet mijn wijk.

PS Hier staan nog wat andere fotox92s van de race en de toeschouwers.

En na al die voetbalfoto’s heb ik bij Photocapy nu ook foto’s van het gewone Hamburg geplaatst.
Hier zijn ze.

Een buitengewoon vitale stad die soms aan Berlijn, soms aan Amsterdam doet denken, maar door de alomtegenwoordige haven toch een heel eigen karakter heeft. Ga er ook eens kijken, is mijn advies.
Overigens is het mij een raadsel waarom in Hamburg nog zoveel oude gebouwen staan, terwijl de stad oneindig veel meer is gebombardeerd dan Rotterdam. Zou Rotterdam niet zozeer zijn verwoest door de Luftwaffe, maar door stadsplanners die al te drastisch de schade van het bombardement hebben opgeruimd?

Wanneer een plaatje als het bovenstaande in de krant staat, volgt er altijd wel een negatief verhaal. Iets over beknotting van de vrijheid van de vrouw in Islamitische landen, over fundamentalisme, terrorisme, enzovoorts.
Welnu, de meisjes op deze foto’s zijn de trotse winnaressen van xe9xe9n van de onderdelen van de Robocup 2006, het wereldkampioenschap voetbal voor robots. Dit Iraanse team wist robotjes te bouwen die meer doelpunten scoorden dan de robots van Westerse en Japanse technische universiteiten. Nog maar eens het bewijs dat wie een hoofddoek draagt, niet per se in de Middeleeuwen leeft.

Meer in het algemeen werden bij de Robocup in Bremen de gebruikelijke maatschappelijke aannames omver gehaald. Wie slim en kundig was kreeg het meeste applaus. Jonge ventjes met dikke brillen toonden hun kunstjes op een laptop, terwijl ze werden omringd door een schare bewonderaars. Stands van technische opleidingen werden door jongeren druk bezocht, terwijl de biertap rustige dagen doormaakte.

En ik voelde mij vooral heel erg dom. Ik slaagde er niet eens in om de verschillende categoriexeben van het robotvoetbal van elkaar te onderscheiden. Het oogde allemaal wel erg vernuftig, dat had ik nog net door.

Zie hier de straat met de mooie naam Schulterblatt in Hamburg op een doordeweekse zomeravond tijdens het WK-voetbal. Zoveel aandacht voor het voetbal is voor ons Nederlanders niet opmerkelijk. Wat wxe9l bijzonder is, dat al deze mensen naar een willekeurige wedstrijd kijken. Hier was het geloof ik Engeland-Zweden,maar bij Frankrijk-Zuid-Korea zat het ook zo vol.

Mijn paar dagen in Hamburg waren een waar voetbalfeest. Natuurlijk ging veel aandacht naar die Mannschaft uit, maar het toernooi als geheel leefde evenzeer. Bij de wedstrijd Oekraxefne tegen Saoedi Arabixeb zat ik in een bomvol stadion. Niet alleen 15.000 Oekraxefeners en enkele honderden Saoedi’s, maar ook 30.000 Duitsers. Daarna zag ik in een Italiaans restaurant de wedstrijd van Spanje op een beeldscherm. Men at goed, maar ondertussen werd volop met de wedstrijd meegeleefd. Kom daar maar eens om in Nederland waar maar xe9xe9n ploeg interessant wordt gevonden.

Mijn hoogtepunt was het meemaken van de wedstrijd Duitsland-Ecuador op een speciaal festivalterrein voor het WK. Elk deelnememend land had een eigen paviljoentje met eten en drinken. Zo heb ik een Russisch biertje gedronken, Togolees gegeten en een sapje uit Angola geproefd. (Nederland bood gehaktballen met friet). Op het middenterrein een enorm scherm met tribunes eromheen.
Zo zag ik met ruim 60.000 man Duitsland winnen. Na en tijdens de wedstrijd was het volop feest. Ik deed lekker mee met mijn grote zwart-rood-gele opblaashand. Geen agressie, volop plezier.
Je zou er pardoes Duitsland-supporter van worden.

Hier staan mijn foto’s van Saoedi-Arabixeb-Oekraxefne,
hier die van Duitsland-Ecuador en dan heb ik ook nog een kort filmpje in het stadion gemaakt.